نامەوێ مێژوو بە دەنگی بەرز
بەسەر گوێچکەکانمدا بخوێننەوە
من ماندووم لەو دەقە پیرۆزانەی
لە ژێر سێبەریاندا خەو دەیبردینەوە و
لە ئامێزیاندا خەنجەری ژەهراوییان بۆ دەساوین!
من دڵنیاییم ناوێ لە زلهێزێک
کە نەخشەی نیشتمانەکەم وەک کێکێک دەبڕێ
من بەڵێنم ناوێ لەو خودایانەی سەر زەوی
کە بە ناوی ئاشتییەوە، جەستەم دەکەنە مەیدانی جەنگ
من تەنها...
یەکگرتنی ئەو دەستانەم دەوێ
کە بێ تاقەت بوون لە چەپڵە لێدان بۆ بێگانە
لێرە لەم خاکەدا
بە ناوی پیرۆزییەکانەوە، گوندەکانمان کرا بە خۆڵەمێش
بە ناوی مرۆڤایەتییەوە، ناسنامەمان کرا بە ژمارەی سەر گۆڕەکان
دیموکراسی لای ئەوان واتە بەشکردنی جەستەی من!
ئازادی لای ئەوان، واتە سوکایەتی بە مێژووی من
ئیتر بەسە...
ناچینەوە سەر ئەو خوانی مەکره‌
کە ژەهری متمانەی تێدا دەمێنن
نابینە سوتەمەنی ئەو چرایانەی
ماڵی خۆمانی پێ تاریک دەکەن
ئێمە فێربووین
کاتێک برینەکانمان دەبنە هێما
کە هیچ دەستێک نابێتە مەرهەم؟
جگە لە پەنجە ڕەق و ماندووەکانی خۆمان
با لەمەودوا
بڕوا بەو هەورانە نەکەین کە لە دوورەوە دێن
چونکە بارانی ئەوان
تەنها بۆ شتنەوەی شوێنپێی تاوانەکانی خۆیانە
ئەمەوێ لە جیاتی پاڕانەوە
قاموسێکی نوێ لە بوێری بنووسینەوە
لێرە بەدواوە...
نە چاوەڕێی سۆزی ئاسمانین
نە متمانە بە بەڵێنی سەر کاغەزی زەوی دەکەین
نیشتمان کاتێک دەبێتە قەڵا
کە هەموومان ببینە بەردێک لە دیوارەکەی
کاتێک دەبێتە ماڵ
کە تەنها خۆمان بین و خۆی
چونکە ڕزگاری
نە لە دەقەکاندایە وە نە لە کۆشکەکان...
ڕزگاری تەنها لە ناو دەمارەکانی خۆماندایە.

٢٠٢٦/١/٢٨
سەعید سەدیق / بەڵێن

………………………………………………………………….

Manifesto of Trust and Salvation

I do not want history to be read aloud,
Echoing harshly against my ears.
I am weary of those 'sacred' texts
Under whose shadows we were lulled to sleep,
While in their embrace, poisoned daggers were sharpened against us.
I seek no reassurance from a superpower
That carves the map of my homeland like a cake.
I want no promises from the gods of this earth,
Who, in the name of peace, turn my body into a battlefield.
I only desire...
The union of those hands
That are exhausted from applauding strangers.
Here, upon this soil,
In the name of the 'sacred,' our villages were turned to ash.
In the name of 'humanity,' our identities became numbers on graves.
To them, democracy means the partitioning of my flesh;
To them, freedom means the desecration of my history.
Enough...
We shall no longer sit at that table of deceit,
Where the poison of false trust is served.
We will not become fuel for the lamps
That are used to darken our own homes.
We have learned:
When do our wounds truly become symbols?
When no hand offers a healing balm—
Except for our own calloused and weary fingers.
From now on,
Let us not trust the clouds drifting from afar,
For their rain falls only
To wash away the footprints of their own crimes.
Instead of supplication,
I want us to write a new lexicon of courage.
From this moment forward...
We neither await the mercy of the heavens,
Nor trust the paper promises of the earth.
A homeland becomes a fortress
Only when we each become a stone in its wall.
It becomes a home
Only when it is just us, and the land itself.
For salvation
Is neither in the texts, nor in the palaces...
Salvation flows only within our own veins.

January ٢٨, ٢٠٢٦
Said Saddik / Balen