دەستی زاڵم، کۆچی ئیجباریی دەوێ و پێمخۆش نیە
گەرچی ئەم کۆچە بەدەست و ویستی ئەمن و تۆش نیە

هەر درۆن مابوو، لەکورد هەڵکەن، ئەویشم دی بەچاو
داد وفریادێ بکەم گەر، بێ دەلیل و هۆش نیە

عاقیبەت جێ هێشتنە، سەودای مەرگ پێشخستنە
دەستێ زاڵم بیبڕێ، پێویستی شین وڕۆش نیە

وا دەری کردووم و لێرەش دەمکوژێ، هاوار! جەهان!
کاکی زاڵم! باش بزانە، ئاگرم خامۆش نیە

با لەسەر، خرمان وکۆی میللەت بنۆشن مەی ئەوان
باش دەزانن تا ئەبەد هەر وەرزی عەیش و نۆش نیە

وا لەسەر چەکش و سەکۆی قازی جەهاندا، حوکمەکەی
مووشەکیش وەک ئاهی دایکانی کز و ڕەشپۆش نیە

هێندەیان خوێن هەڵمژین و کیسەیان پڕکرد لەپووڵ
بۆ هەڵاتن، هیچکەسێ ژێر پێی ئەوەندەی بۆش نیە

هێندە هۆنیمانەوە فرمێسکی دووری هاوەڵان
کام کتێبە، لەو وشانەی پڕ بە سەفحە و کۆش نیە؟

ساقیا! تینووم، وەرە! ئاوکە بە ئاوری سینگما
وەرزی پیریی وشین وگریان؟ بەو خودایەی خۆش نیە

ڕادەبوورێ ئەم زەمانەو دەورەیێ دیش دێتەوە
گەر هەبێ بێ نەزمی تۆزکاڵێ، خەتای ئاسۆش نیە